oalentodamusa

X. M. Eyré fala sobre Vattene!

In Uncategorized on Xuño 4, 2013 at 9:46 am

Evidentemente, esta narrativa entre fronteiras, escrita en estilo elevado, serio e formal, ten unha lectura que forzosamente debe ser moi activa. Pois o texto  quere ser, e é, catalizador de reflexións lectoras. Á vez que denuncia da impasividade, e o fracaso da humanidade como a entendemos.

O resto pódese ler aquí.

A novela de Momán teño medo de rematala, sempre lle pasa iso a un cando goza. E tamén porque me obriga reflexións que recorrenen min sen nunca albiscarlles solución final satisfactoria. Que teñen que ver cos límites do simbolismo narrativo. E porque a naratriva simbolista se acha no epicentro da evolución vangardista… narrativa, e tamén no epicentro da evolución lectora. O cal ten moito que ver coa pregunta inicial, os seus límites.

Estoutro aquí.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: